Wat bewoog een weesmeisje in de 17e eeuw naar Zuid-Afrika te vertrekken?

Voor Greyunlimited schreef ik een artikel over Het suikervogeltje. Hierbij de link als je het leuk vindt om dat te lezen: http://www.greyunlimited.nl/suikervogeltje/

Het is november 1687. Het is koud. Een kar hobbelt langs, een hond blaft in de verte, de klok luidt. Het zeventienjarige weesmeisje Ariaan krijgt een aanbod om op uitnodiging van de VOC naar Zuid-Afrika te verhuizen. Ze vraagt zich af wat haar te wachten staat, ze gelooft in galjoenen, zeemeerminnen en eenhoorns. Waarom ging ze? Ik heb hier veel tijdens het schrijven over nagedacht. Het was een onzeker avontuur waar zij zich in stortte. Maar ik denk dat Ariaan ook begreep wat voor kansen deze stap haar bood. Het was een mogelijkheid om zichzelf te herdefiniëren. In mijn boek begrijpt Ariaan het woord vooruitzicht. Ze begrijpt het moderne adagium als-je-een-kans-ziet-moet-je-die-met-beide-handen-grijpen. Het was een stap uit haar comfort-zone, maar ze durfde het risico te nemen. Ze verliet het Rotterdam van Erasmus, op weg naar het Zuiden, naar de zon, de struisvogelveren en de beloften van een volkomen ander bestaan. Alleen al om als jong meisje in het diepe te springen en de keuze te maken om in zo’n ver onbekend oord iets nieuws op te bouwen, vind ik bewonderenswaardig.

Onderzoek en verbeelding

Het suikervogeltje gaat over een meisje, een jonge vrouw eigenlijk die na een tocht vol beproevingen aan een nieuw leven begint. Ze is een echte pionier. De eerste vrouw die op deze manier uit Holland naar de Kaap vertrekt, de eerste die een eigen handel in kruiden begint. Veel onderzoek heb ik gedaan naar haar levensstijl en gewoonten, maar ook naar de geschiedenis van Zuid-Afrika in die tijd om haar leven in een context te kunnen plaatsen. Er is veel bekend: genealogische verslagen, stukken uit het archief, krantenknipsels en boeken. Oude schilderijen en landkaarten heb ik kunnen bestuderen, zelfs recepten heb ik opgezocht en nagemaakt. En ik heb de voetsporen gevolgd van waar Ariaan haar eerste stap aan wal zette, naar het Kasteel, naar de landhuizen en naar de Paardeberg, waar ze ging wonen, toen een afgelegen gebied. Zoals Isabel Allende zei, de werkelijkheid is niet alleen wat we aan de oppervlakte zien; het heeft ook een magische dimensie en als we willen, is het gerechtvaardigd om het in te kleuren. Dat heb ik gedaan met alle informatie: ik heb Ariaans leven ingekleurd. De schets was er al.

Haar eerste indrukken?

De scheepskist waar ze haar naam in gegraveerd heeft, wordt door iemand op z’n hoofd balancerend aan land gedragen. Ze heeft de mooiste kleren aan, met witte strepen van het wassen in zout water. De wind waait om haar oren en door haar haren. Daar, de Tafelberg, met het grote witte wolkenkleed gedekt. Bergpieken die tot de hemel rijken, zo anders dan het platte vlakke land waar ze vandaan komt. De geuren: zout, een penetrante geur van vis, die te lang in de zon te drogen heeft gelegen, iets kruidigs dat ze niet helemaal kan thuisbrengen…een beetje geïntimideerd door de wind, de mensen, de insecten en altijd die berg, die zo vierkant en onverzettelijk lijkt: dat zijn haar eerste indrukken.

2 thoughts on “Wat bewoog een weesmeisje in de 17e eeuw naar Zuid-Afrika te vertrekken?”

  1. Zie mijn uitnodiging op LinkedIn. Heb zelf genealogisch onderzoek gedaan maar niet zo ver gekomen of een link kunnen leggen met Ariaan van Deventer. Nichtje heeft vreemde wondheling (in de 40) mede reden tot onderzoek.
    Misschien heb je nog aanvullende info.
    Vriendelijke groet,
    Eric van Deventer (67 jaar)

    1. Nu pas lees ik dit bericht. Leuk dat we contact hebben. Laat me weten als je nog meer achtergrond informatie wilt hebben. hartelijke groet, Pauline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *